Lutowanie metali szlachetnych
  1. Lutowanie - definicja
    Chemia - abhazja,zimny lut
    Lutowanie a spawanie
    Lutowanie miękkie
    Lutowanie twarde
    Topniki

  2. Technika lutowania metali szlachetnych.
    Przygotowanie
    - oczyszczenie z tlenków (mechaniczne i chemiczne)
    - preparaty osłonowe
    - narzędzia do lutowania
    Lutowanie
    - technika lutowania
    - błędy (kulki itp)
    Po lutowaniu
    -kwasek
  3. Lutowanie - warsztat pracy w Manabri.pl
    - lutownice gazowe
    - topniki
    - luty
    - płytki do lutowania
    - pęsety

Lutówka - preparat znany również jako Fluoron (nazwa pochodzi od niemieckiego specjalistycznego środka do zabezpieczenia elementów lutowanych - "fluoronu"). To jeden z podstawowych preparatów służących przygotowaniu lutowanych elementów do procesu ich połączenia (zlutowaniu). Lutówka jest preparatem osłonowym - ochrania łączone elementy przed szkodliwym działaniem powietrza????????. Bez użycia fluoronu podgrzewane elementy pokryją się tlenkami o ciemniej barwie. Lutówka spełnia kilka zadań:

  • Dzięki specjalnej kombinacji składników płyn osłonowy jest bierny wobec lutowanych metali i samego lutu - nie wchodzi w nimi w reakcję, natomiast aktywny jest wobec tlenków które pokrywają łączone elementy - idealnie czyści z nich łączone elementy i zabezpiecza przed powstaniem kolejnych oraz szkodliwym działaniem gazów.
  • Zwilża łączone powierzchnie - powoduje to lepsze płynięcie lutu - lut szybciej i skuteczniej pokrywa szczelinę między łączonymi elementami.
  • Lutówkę łatwo usunąć z powierzchni - poprzez zmycie przykładowo gorącą wodą.

Lutówkę należy nanieść pędzelkiem lub zanurzyć w niej łączone, oczyszczone mechanicznie elementy. Następnie należy odczekać, można pomóc sobie delikatnie podgrzewając miejsca pokryte lutówką - rozpuszczalniki zawarate w lutówce odparują - zostawiając biało mleczne miejsce - znak że lutówka pokryła łączone elementy. Następnie można dalej podgrzewać.

W skład lutówki wchodzą min.:

  • Węglan Amonu (NH4)2CO3 - około 1-2% pojemności. To nieorganiczny (niezawierający węgla) związek chemiczny. Związek ten jest stosunkowo nietrwały, w temperaturze 58 stopni Celcjusza ulega rozkładowi na ditlenek węgla, amoniak i wodę. Jego właściwości wykorzystujemy do produkcji np. proszków do pieczenia (węglan amonu jest spulchniaczem). Jako ciekawostkę możemy podać, że kiedyś do jego uzyskania wykorzystywano zmielone i podgrzane (sucha destylacja) rogi i kopyta kóz i jeleni - stąd nazywa się w niemieckim na przykład Hirschhornsalz lub z angielskiego Salt of hartshorn czyli "sól z rogu jelenia"
    Oznaczenia substancji: WE: 233-786-0 CAS: 10361-29-2
  • Sodu tetraboran WE: 215-540-4 CAS: 1303-96-4

Stan fizyczny: Ciecz Kolor: RóŜowa Zapach: Amoniaku pH: Brak danych Rozpuszczalność: Tak (w wodzie)

 

 

 

Lutowanie elementów wykonanych ze złota, srebra, platyny lub innych materiałów jubilerskich jest metodą na ich trwałe połączenie. Obok spawania oraz nitowania zaliczamy lutowanie do nierozłącznych sposobów wiązania dwóch metali. Nierozłącznych, ze względu na to, że próba rozłączenia raz połączonych elementów, kończy się uszkodzeniem ich.

Lutowanie a spawanie.

Wiele początkujących zamiennie używa pojęć - spawanie i lutowanie. Spawanie to proces polegający na łączeniu elementów poprzez nadtapiania ich brzegów. Brzegi podczas podgrzewania odpowiednio wysoką temperaturą nadtapiają się i łączą (zlewają). Spawamy metale zazwyczaj przy użyciu spoiwa, które podczas nagrzewania tak jak łączone brzegi stapia się, żeby w końcu zapełnić powstałą podczas ogrzewania brudzę, lub szczelinę. Jako spoiwo przy spawaniu wykorzystuje się najczęściej drut spawalniczy, wykonany z podobnego elementu co łączone metale.

Temperatura

Zasadniczą różnicą między spawaniem a lutowaniem jest temperatura w której przeprowadza się łączenie materiałów. Przy spawaniu gazowym (spawanie acetylenem) temperatura pracy sięga 3100 °C, spawanie przy pomocy spawarki - spawanie elektryczne wykonywane jest w temperaturze sięgającej 4000 °C. Tak wysoka temperatura powoduje. Tak wysoka temperatura procesu powoduje częściowe stopienie łączonych materiałów a następnie zestalenie (przy użyciu spoiwa).

Lutowanie przeprowadzamy w niższych temperaturach, oscylujących wokół 500 °C, dzięki wykorzystaniu lutu, który ma temperaturę topienia niższą od łączonych elementów, zostają one zachowane bez ubytku przeciwnie jak ma to miejsce przy spawaniu. 

 

Lutowanie - czym jest?

Lutowanie – metoda trwałego łączenia elementów metalowych za pomocą metalowego spoiwa zwanego lutem o temperaturze topnienia niższej niż temperatura topnienia łączonych elementów. Proces lutowania należy prowadzić w temperaturze wyższej od temperatury topnienia lutu, lecz nie wyższej od temperatury topnienia łączonych elementów. Dzięki temu lut topi się, a łączone elementy pozostają cały czas w stanie stałym. Istotne jest, aby zarówno lut, jak i elementy lutowane, osiągnęły temperaturę lutowania (wyższą od temperatury topnienia lutu), w przeciwnym przypadku mogą powstać wadliwe złącza zwane zimnymi lutami lub zimnymi stykami, o niezadowalających właściwościach użytkowych.

Lutowanie miękkie.

//

Lutowanie miękkie (lut miękki) – lutowanie w zakresie temperatury nieprzekraczającej 450 °C – najczęściej ok. 320 °C. Ta metoda łączenia elementów metalowych z pomocą spoiny wypełnionej metalem o temperaturze topnienia niższej niż temperatura topnienia łączonych ze sobą metali stosowana jest do spajania części o małych naprężeniach w złączu i niewysokiej temperaturze pracy – takich jak układy elektroniczne, przewody elektryczne, blachy, oraz do uszczelniania i wyrównywania połączeń blachowych np. blach dachowych, rynien, pojemników, cienkościennych zbiorników, czy rurociągów. Najczęściej łączonymi metalami z użyciem lutowania miękkiego są stal, miedź, cynk, mosiądz i ich stopy.

Spoiwa

Lutowie miękkie posiada najczęściej zakres topliwości w temperaturach 183–280 °C. Spotykane jest w postaci drutu, płytek, pałeczek, czy proszków. Skład spoiw określony jest w normie DIN EN 29453. Najczęściej stosowanymi metalami w spoiwach są stopy, w których skład wchodzi cyna, bizmut, antymon, kadm i śladowe ilości innych metali (w tym coraz rzadziej trującego ołowiu lub nawet rtęci).

Topniki

Topnik to substancja chemiczna obniżająca temperaturę topnienia lutowia, hamująca jego utlenianie, pozwalająca na szybsze rozprowadzenie i głębsze wniknięcie w porowate struktury metalu. Topniki mają postać najczęściej żrących płynów, specjalnie przyrządzonych past lub postać stałą (np. kalafonia). Chlorek cynku rozpuszczony w wodzie (np. 300 gramów stopionego technicznego chlorku cynku na 1 litr wody), stosowany jest przy lutowaniu miejsc trudno dostępnych – np. układów elektronicznych typu SMD, łączeniu metali gładkich posiadających niską porowatość struktury, lub przy oczyszczaniu struktur. Do oczyszczania powierzchni łączonych używany jest również salmiak, stearyna i różne pasty lutownicze.

//

 

Lutowanie twarde.

Bardzo popularne.

//

Lutowanie twarde – lutowanie za pomocą tzw. lutów twardych, to znaczy spoiw lutowniczych o temperaturze topnienia powyżej 450 °C[1][2] (zwykle wynoszącej do 2000 °C[3]). Lutowanie twarde stosuje się do łączenia stali węglowych, molibdenowych, wolframowych, niklowych, chromowych, płytek z węglików spiekanych, a także złota, srebra, miedzi, mosiądzu i brązu[4].

Do lutowania twardego używa się palnika acetylenowo-tlenowego lub lampy lutowniczej. Ponadto możliwe jest lutowanie indukcyjne prądem elektrycznym lub na ognisku kowalskim[4].

Przy lutowaniu twardym niezbędne jest stosowanie odpowiednich topników (np. Uni-lut lub Austenit-lut). Rozpuszczają one tlenki na powierzchni lutowanego metalu i w ten sposób zwiększają zdolność lutu do rozpływania się i dokładnego wnikania w szczeliny metalu. Ponadto zabezpieczają one miejsce lutowane oraz stopiony lut przed utlenieniem[4].

Luty twarde[edytuj | edytuj kod]

Luty twarde możemy podzielić na osiem rodzajów ze względu na podstawowy składnik, lub składnik który wywiera zasadniczy wpływ na właściwości spoiwa[3]:

  • luty aluminiowe (klasa AL) – siluminy (4–13% Si) o temperaturze topnienia w okolicach 575–630 °C. Stosuje się je do lutowania stopów aluminiowych o wyższej temperaturze topnienia. W celu obniżenia solidusu do spoiwa dodaje się miedź lub magnez.
  • luty srebrne (klasa AG) – spoiwa tego typu należą do najbardziej uniwersalnych. Można nimi lutować większość metali (z wyjątkiem aluminium i magnezu). Zakres topnienia różni się w zależności od użytych dodatków, od 420 do 1020 °C.
  • luty miedziano-fosforowe (klasa CP) – luty miedziane z dodatkiem fosforu (5–9%). Stosowane do lutowania miedzi, mosiądzów i brązów. Luty tego typu mają dobrą przewodność elektryczną i wysoką wytrzymałość. Temperatura topnienia wynosi 645–890 °C.
  • luty miedziane (klasa CU) – spoiwa w postaci czystej miedzi. Używane do lutowania wszystkich stali, niklu i stopów Cu-Zn. Temperatura topnienia w granicach 1070–1085 °C.
  • luty niklowe (klasa NI) – używane do lutowania stali nierdzewnej oraz stopów z kobaltem, wolframem lub molibdenem. Zakres topnienia wynosi 880–1070 °C.
  • luty kobaltowe (klasa CO) – stosowane do lutowania twardych stopów kobaltu.
  • luty złote (klasa AU) – stopiwa tego typu zawierają jako składnik stopowy miedź lub nikiel. Luty złote posiadają dobre właściwości lutownicze i odporność na utlenienie w wysokiej temperaturze.
  • luty z palladem (klasa PD) – luty tego typu posiadają od 40 do 60% palladu, a podstawowym składnikiem jest srebro lub miedź. Cechami charakterystycznymi spoiw tego typu jest dobra zwilżalność oraz próżnioszczelność połączeń.

Często spoiwa twarde występują w otulinie topnikowej i wyglądem przypominają elektrody do spawania[3].

//

Technika lutowania.

Bardzo popularne.

Błędy przy lutowaniu

//

 

Lutówka - 

 

//

Zapraszamy do zakupów narzędzi i materiałów do lutowania metali. Pełną ofertę narzędzi związanych z lutowaniem znajdziecie Państwo tutaj.

 

 

Waluty

Infolinia:

579 644 730

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl